Niewiele małych wysp było przedmiotem sporów i przechodziło z rąk do rąk tak często jak Cypr. Leżąc tam, gdzie niemal stykają się Europa, Azja i Afryka, był kopalnią miedzi, miejscem narodzin bogini, królestwem krzyżowców i brytyjską kolonią — a przez wszystkie te rozdziały można przejść w jeden dzień.
Ludzie żyli na Cyprze ponad 11 000 lat temu. Neolityczna wioska Chirokitia — okrągłe kamienne domy na zboczu, obiekt UNESCO — liczy około 9 000 lat. Znaleziono tu najstarszego znanego kota domowego.
Cypr obfituje w rudę miedzi i w epoce brązu to go rozsławiło. Wielu badaczy uważa, że samo słowo „miedź” (łac. cuprum) pochodzi od nazwy Cypru. Mykeńscy Grecy osiedlili się tu ok. 1200 p.n.e. Legenda umiejscawia narodziny Afrodyty przy skale Petra tou Romiou koło Pafos.
Przez tysiąc lat wyspa była łupem: Fenicjanie, Asyryjczycy, Egipcjanie i Persowie, potem egipscy Ptolemeusze i Rzym. Za Rzymian Pafos stało się stolicą, a jego wille zdobiły słynne mozaiki. Według tradycji apostołowie Paweł i Barnaba głosili tu w I wieku.
Przez niemal 800 lat Cypr był częścią chrześcijańskiego Bizancjum, które zostawiło malowane cerkwie Troodos. W 1191 roku Ryszard Lwie Serce, zniesiony z kursu podczas III krucjaty, zdobył wyspę, ożenił się w Limassol i wkrótce ją sprzedał.
Przez niemal 300 lat francuska dynastia Lusignanów rządziła Cyprem jako królestwem krzyżowców. W 1489 roku władzę przejęła Wenecja, otaczając Nikozję i Famagustę gwiaździstymi murami. W 1571 roku wyspę podbili Osmanowie i rządzili trzy wieki.
Wielka Brytania zarządzała Cyprem od 1878 roku i anektowała go w 1914. W 1960 roku Cypr stał się niepodległą republiką. W 1974, po zamachu i tureckiej interwencji, wyspę podzielono — „Zielona linia” wciąż oddziela południe od okupowanej północy, a Nikozja pozostaje ostatnią podzieloną stolicą świata. Od 2004 Republika Cypryjska jest w UE, a od 2008 w strefie euro.